فرزانگان

سلام

 

 

من برگشتم

 

خوب بدون ما حال میکنین هاااااا!!!!مگه نه؟

 

جاتون خالی خیلی خوب بود.واقعاً خوش گذشت!(مرحله دوم رو هم که دیگه کلا بی خیال شدم.)

 

اول میخواستم کامل مسافرتمون رو براتون شرح بدم ولی بعد که فکر کردم فهمیدم که اگه خودم جای شما بودم هیچ وقت حاضر نمیشدم که یه همچین نوشته

 

ای رو تا آخر بخونم. چون برام هیچ جذّابیتی نخواهد داشت.پس ولش کردم و تصمیم گرفتم که در مورد چیزای دیگه بنویسم.

 

خوب همتون میدونید که نتایج مرحله ی اول رو زدن و از کلاس ما همه ی بچه ها جز یه نفر(که هممون براش خیلی ناراحتیم )قبول شدن.البته ما شنیده بودیم که

 

توی مرحله ی اول تقریبا همه(جز 1-2)قبول میشن و توی مرحله ی دوم همه. 

امسال که فعلا ۳ نفر قبول نشدن.

 

خوب دیگه به نظر من بهتره از امتحان و مدرسه و بد بختی و فلاکت و .... حرف نزنیم.خوب دیگه هر چی باشه تابستونه و توی تابستون هم از درس

 

حرف زدن واقعا خجلت آوره.

 

بگذریم...

 

ما دیروز مهمان داشتیم.این مهمانا یه بچه ی کوچولو که فکر کنم تقریبا 2 سال یا 2سال و نیمه بود.حالا من نمیدونم که این چه جوری در اتاق من رو باز

 

کرده بود(آخه من در رو بسته بودم) و ماشین حساب منو از روی میز برداشته بود.اونوقت آورده بودش توی سالن پذیرایی و داشت دو دستی با مشت می

 

کوبید روی دکمه هاش.حالا مامانش هم به جای اینکه ماشین حساب رو از دست بچش بگیره داشت می گفت:الهی قربونش برم.ببینین تو رو خدا!!میدونه که

 

باید بزنه روی دکمه هاش.(خوب یارو اگه قدر خر هم نفهمه میدونه که اگه یه چیزی دکمه داشته باشه باید بزنه روی دکمه هاش.)من هم از بچه های تخس و

 

فضول و لجباز خیل بدم میاد.البته خودشون که تقصیری ندارن.همش تقصیر این مامان و باباهاس که فکر میکنن اگه به بچشون بگن بالای چشت ابرو

 

(هست)بچه عقده ای میشه.ولی به هر حال اون موقع نمیشد احساسم رو نسبت به بچه های فضول و لجباز نشون بدم.پس در حالی دندونام رو از شدت

 

عصبانیت روی هم میکشیدم و داشتم با خودم فکر میکردم که اگه اون ممانه اونجا نبود می  رفتم و یه دعوای درست و حسابی با اون بچه میکردم گفتم:آره!     

 

ماشاالله بچتون خیلی با هوشه.(خیلی خوشحال بودم که رفت و آمد زیادی با این خانواده نداریم و من بیشتر از 2-3 بار ندیدمشون و امیدوار بودم که یا دیگه

 

اصلا نبینمشون و یا وقتی ببینم که اون بچه بزرگ شده باشه.)

 

امیدوارم که هیچ کدومتون از این مدل بچه ها توی خانوادتون نداشته باشین.

 

راستی به نظر من پست های این وب یه خورده تکراری شده بودن شروع و پایان نامه ی همشون شبیه هم شده بودن. به همین دلیل تصمیم گرفتم که این

 

پست رو با یه جمله ی دیگه تموم کنم.(البته زیاد با قبلی ها فرق نداره ولی خوب حالا ما پله به پله میریم جلو.)

 

با آرزوی موفقیت و پیروزی و سر بلندی همه ی شما در تمام آزمون های سخت زندگی(خیلی بلا شدم نههه؟؟؟؟)

 

فعلا بای تا بعد....

 

                                                                                                                              

                                                                             

                                                                                   

                                                                                                                                              مهسا گلی

 

نوشته شده توسط مهسا در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 ساعت 9:17 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت